Eylül 19, 2013 0 tanecik yorum

delicious ambiguity.

(fotoğraf ve cümle Beginners adlı filmden)



gece gece okumamam gereken bir paragraf yine. Neil yazınca hele daha da içime oturuyor nedense kelimeler, cümleler.. 

“Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love.”
― Neil Gaiman, The Sandman, Vol. 9: The Kindly Ones

hayatım "karmaşa" üzerine kurulmuş gibi. kendi yarattığım, en azından seçimlerimin yarattığı karmaşalar üzerine. o yüzden öfkelensem bile kendime öfkeleniyorum. insan ilişkilerinin bu kadar zor olduğu bir dünyada daha da kaybolmaktan korkuyorum. başka birisi mi kalmadı? niye bu inadın, daha da acı çekeceksin ve sonunda elinde olan yine hiçbir şey olacak, e o zaman bu uğraş niye? her gece daha da soruyor o iç sesim bana. sanırım artık vazgeçiş zamanı. duygular arka plana, akademik planlar okul, dersler ve sanat ön plana. başka türlüsünün faydası olmayacak çünkü.
one more thing: dreams come true If you believe. but not everytime.
yeri gelmişken hatırlayalım Gilda Radner'ın şu cümlelerini,

“I wanted a perfect ending. Now I've learned, the hard way, that some poems don't rhyme, and some stories don't have a clear beginning, middle, and end. Life is about not knowing, having to change, taking the moment and making the best of it, without knowing what's going to happen next.
Delicious Ambiguity.”
― Gilda Radner

iyi geceler sevgili okur.


Ağustos 24, 2013 2 tanecik yorum

here. here is simple and happy.

aniden ortaya çıkıveren blog postu. Beginners'ın etkisi olsa gerek...

bazen mutluluk bir "an"da. doğal ve huzurlu.

bazen yağmurlu bir günde pencere kenarındaki papatyalarda. sade ve mutlu.

bazense bir filmde. 

ve ben, -sadece film izlerken mutlu olabilen kız-, film bittikten sonra dinleyebileceğim en güzel albümde buldum mutluluğu.

iyi geceler sevgili okur.
her nerdeysen, unutma umut hep var, mutluluk da öyle. sadece zaman lazım, şans lazım.
Temmuz 17, 2013 2 tanecik yorum

soru & cevap.


ben?
kapana kısılmış.

hayat?
hep zorlama, sahte.

hayaller?
yatağımın başucunda, beklemekte.

insanlar?
hayattan da sahte, bencil.

tavırlar?
mantıksız yapmacıklıklar.

dostluklar?
bencillikten sıyrılamamış, çıkarlar üzerine.

aşklar?
onlar en kötüsü, çamura bulanmış beyaz kuş tüyleri.

zaman?
yanlış zaman, oysa eskilerde olsaydı..

elden gelen?
hiçbir şey.

kaçmak?
her gece düşünülen, daha yapılamamış.

huzur?
hiç bulunamamış, bulunsa bile elden kayıp giden.

sonuç?
beklemek, olacakları.


Haziran 18, 2013 0 tanecik yorum

"the heart is quiet."

Bugün Ali Trotta'nın blogunda okuduğum bir yazıyı paylaşmak istiyorum seninle ey okur. Kelimesi kelimesine katılıyorum kadına. Ve de gerçekten çok güzel yazmış. Belki sen de kendini bulursun yazıda tıpkı benim bulduğum gibi. İşte o yazı :
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Earlier today, I found a note on my phone. I’d written it, obviously. Unless my phone has developed Gremlins. In which case…don’t feed it after midnight. But this note – I don’t remember writing it. I don’t know when it was written. I don’t have anything to go on, except what it says.

You are worth it.

That’s it. One single, brief sentence. And yet, it sparked a whole wave of thoughts in my head. Because we all what to be worth it – whatever hardship and troubles are in the way, between us and something else. Between us and someone else. Everyone wants to be worth the trouble, the risk, the difficulties, and disasters.

You are worth it.

Take a tough situation. Conjure one up from your memories. Think about your last, great, difficult relationship. There’s a moment, always, where you think: is it worth it? Is this person worth the trouble? [Whatever that trouble may be.] There’s that turning point where you look at all the chaos, weigh it, measure it – factoring in emotions with the facts – and you decide. It might not be a conscious thing, but it always happens. You always choose.

You are worth it.

Some situations are rife with fights, emotional shrapnel, and razor-wire that’s found its way into words. In instances like that, people often lie to themselves, convinced that it’s easier to stay, easier just to deal with it, easier just to keep on keeping on. That, darlings, is a lie made of someone else’s broken glass. Somehow, you swallowed it, and it’s torn up your throat. That makes it hard to talk, hard to move, and harder to fight. Harder to make the changes that you – in your heart – know need to be made. Hell, when you’re in any kind of pain (physical, emotional), it’s hard to make any kind of decision. Fire, bad. Tree, pretty.

You can’t do something like that (change your life; change your job; follow your dreams; chase a person) for someone else. That kind of thing isn’t something you ask another person (unless you’re Meredith Grey. Pick me. Choose me. Love me.). You’re not borrowing a car or a cup of sugar. But you’re standing in front of someone, vulnerable, open-hearted – saying, I’m right here – am I worth it? (Possibly, I might add, in the figurative sense.) You can’t change for a person, but you can change because of a person. Because that person woke you up, gave you something when you needed it, and maybe saved you a little – when you didn’t know you needed saving. And loves, we all need saving, now and again. Anyone who tells you differently is probably a little too Gollum (hiding in the dark; a little effin’ CRAZY; fond of raw fish. Wait…that’s sushi).

Here is what I know. Here is what I’ve been thinking about lately. The people who love us – who truly love us – they point out the things we’re obviously trying to ignore. They do this with love, but they do it. They look at you when you’re at your worst, but wearing a smile, and say – hold up, this is wrong. This is not a selfish act – to fight for someone else, for that person’s own wellbeing. It is easy to buck against, though, because it’s easier to hide. Because hiding means not having to face what it is we’re hiding from. It’s easier to stay in one place. But no matter how pretty the prison, it’s still got bars on the windows. You may get three square meals and a roof over your head – but that’s not all that life is. That’s not all that life should be. Choosing to stay in a moment, a situation, like that? Well, you become your own jailer. But I digress.

Someone who loves you – not your wallet, not what you can do for them –  will fight for you, even when it means fighting you. Even if it’s ugly. Even if it hurts. Even if it’s terrifying. Even if it seems crazy or impossible. I don’t believe in impossible. That’s just a challenge wearing hard work like a hat. I’m okay with that.

What we often fail to remember is that the ‘right’ thing isn’t always the sane thing. That the definition of right cannot be defined by anything other than your heart. Sometimes, the crazy thing is the best thing. The insane wild leap. Given yourself permission to be happy (strange, that we need to do that, no?), to pursue what makes you happy, to better your world. That choice is like magic. Because, yes, you are worth it.

When you need to hear it – and who doesn’t? – you are worth it.



“He isn’t interested in simple. He wants what he wants. No matter how much trouble she is and no matter whether he even understands it himself.” ― Deanna Raybourn, A Spear of Summer Grass

“The only problem is the heart is quiet. It takes a very special kind of person to hear what the heart says. Most can’t hear it at all and they have to guess. There are a lot of people walking around just guessing.” ― Suzanne Palmieri, The Witch of Little Italy

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

(özellikle son alıntıyı çok seviyorum. o nedenle koyu renkle işaretledim. her şey 4 cümleyle açıklanmış. üstüne bir söze gerek yok)

Kendine iyi bak ey okuyucu. Unutma hayat mucizelerle dolu.


Mayıs 30, 2013 0 tanecik yorum

life? whatever.

pain or gain? 
none of them.
yaşananları anlatmama gerek yok. bilmenize de.
geride kalan duygu ve düşünce karmaşası asıl buraya dökmek istediklerim.
bazı geceler zordur. bazen hayat normalden daha zordur.
düşünmemeyi dilemek. bir anlığına.
sürekli kendini meşgul etme çabası. oyalanma.
I know It's gonna be ok... I will fine... Just fine.
şimdi yapılacak şey ne peki?
"beklemek" her zamanki gibi.
acının gitmesini. tekrar iyi olabilmeyi beklemek.
insanız.
ama sen benim gibi olma ey okuyucu.
sakın.
duygularına güvenip mantığına sığınma. ya hep duygusal ol ya hep mantıklı. yoksa hep sen üzülürsün.
ne istediğimi bilmiyorum.
ama ne istemediğimi biliyorum.
sevmeden, sevilmeden, huzurlu ve güvende hissetmediğim bir hayat istemiyorum.
tüm çabam bunun için.
eski dönemlerde yaşamalıymışım ben. gerçekten. aşkın Bright Star adlı (gerçekten çok güzel filmdi, içimde bir yerlere dokundu) filmdeki gibi narin ve vazgeçilmez olduğu o dönemlerde. şairane bir aşk istiyorum... tek bir dokunuşun her şeyi iyileştirdiği o dönemleri... her şeyin bu kadar hızlı harcanılmadığı o dönemler. sevgilinin nefes alışverişinin dünyalara değişilmediği. o kişinin yerine başkasının konulmasının akla bile gelmediği. tek bir kişinin aşkında hasta olunan, şiirler yazılan o dönemler...
but I'm not living at that time. I cannot... I have no chance to choose.
buna rağmen, yine, "ama" biliyorum ki benim gibi düşünen, hisseden bu hayatla başa çıkmaya çabalayan insanlar var. orda bir yerdeler biliyorum.
bu hayatla başa çıkmak zorundayız. tek elimizden gelen bu çünkü.
geçenlerde düşündüm... eğer hayat insan olsaydı, kendisine katlanabilir miydi diye? dengesiz biri olmaz mıydı sizce de? kararsız, fazla düşünen. belki akıl hastanesine kapatırlardı onu? olamaz mı? bence gayet olası.
hayat bile insan olsaydı kendisine katlanamazdı, peki biz nasıl katlanalım ona?
zor.
ama başka yol yok.

düşüncelerimde boğuluyorum. kalem tutacak halim yok. resim defterim ve günlüğüm bana bakıyorlar, ben de onlara. bilgisayara yazmak daha kolay. zaten hepimiz de böyle değil miyiz? en basit şeylerde bile "kolay" olanı seçen. çünkü "zor" acıtıyor. çünkü zor gerçekten zor...
bu kadar düşünce patlaması yeter. o zaman bu aralar her gün yatmadan önce ilaç niyetine aldığım o şarkı gelsin. (sözleri gayet iç acıtıcı, insanın mahvediyo ama melodi de bir o kadar huzur veriyor bana)
iyi geceler sevgili okur. hayatında her ne oluyorsa fazla düşünmeyi bırak... her şey olacağına varıyor bir şekilde.

 
;